مدل آب نمکی و سیلیکونی
ما در این بخش به بررسی مدل های مختلف پروتز سینه می پردازیم. در مدل آب نمکی، پروتز های آن یک پوسته خارجی سیلیکونی دارند. این پروزتز ها با محلول استریل آب نمک در هنگام جراحی پر می شوند. این مدل از ایمپلنت ها انواع مختلفی دارند. از این روش هم برای افزایش سایز سینه و هم برای ایجاد تقارن میان پستان ها استفاده می شود. این روش برای افراد بالای 18 سال توصیه می شود.
از دیگر مدل های پروتز سینه، مدل سیلیکونی است. در این مدل ایمپلنت ها دارای یک پوسته سیلیکونی می باشند. داخل این ایمپلنت ها از ژل سیلیکونی پر می شود. این روش دارای اندازه های مختلفی است. همچنین روش مذکور برای افراد بالای 22 سال مناسب می باشد. از روش معرفی شده برای ایجاد تقارن میان پستان ها و نیز بهبود جراحی های قبلی نیز استفاده می شود.
مدل های سینه اشکی و سینه گرد
یکی دیگر از روش های پروتز سینه، روش سینه اشکی می باشد. روش مذکور، برای افرادی مناسب است که به دنبال جبران کمبود سینه خود از طریق جراحی می باشند. این مدل ضمن افزایش سایز، به گونه ای بسیار طبیعی جراحی می شود. افرادی که می خواهند سینه هایشان برجسته تر به نظر بیاید، از روش سینه گرد استفاده می کنند.
مزایا و معایب پروتز آب نمکی
روش آب نمکی با محلول های طبیعی پر شده است. اگر نشتی و یا پارگی داشته باشد، مواد طبیعی به بدن جذب خواهد شد. پروتز های نمکی ابتدا به صورت خالی در فضای پستان ها قرار گرفته و سپس با مواد پر می شوند. این کار منجر می شود تا جراح با آرامش، اندازه و مدل سینه را تنظیم کند. پروتز های آب نمکی با استفاده از برش های کوچک تر انجام می گیرد. این کار موجب می شود تا از طریق هر برش کوچک، پروتز ها در فضای مدنظر قرار بگیرند. به دلیل اینکه پروتز نمکی توسط بدن جذب می شود، اگر نشتی داشته باشد، مشخص می گردد. در این صورت پزشک می تواند جلوی مشکل را بگیرد.
از معایب روش آب نمکی می توان به موارد محدودی اشاره نمود. سینه ها به هنگام لمس، غیر طبیعی به نظر می رسند. همچنین این امکان وجود دارد که پروتز ها خالی شده و به طور کامل جذب بدن شوند. بعد از جراحی با این روش، سینه ها دچار چین خوردگی می شوند.
مزایا و معایب روش سیلیکونی
روش سیلیکونی از روش های مرسوم پروتز سینه، مزایا و معایب مختلفی دارد. در روش پروتز سیلیکونی احتمال اینکه مواد جذب بدن شده و پروتز کاملاَ خالی شود، بسیار کم است. چین خوردگی آن کم بوده و کاملاَ طبیعی به نظر می رسد. این روش معایبی هم دارد. اگر دچار پارگی شود، تشخیص پارگی بسیار سخت می باشد. اگر پروتز ها دچار پارگی شوند، پستان ها درد خواهند داشت. برخلاف روش آب نمکی، برش های این روش محدود می باشد.